از علل تا درمان چسبندگی رحم | بیماری

: چسبندگی رحم :

ناباروری شایع ترین نتیجه چسبندگی رحم هستش و یعنی، ۴۳ درصد از زنان گرفتار به چسبندگیای رحمی از ناباروری رنج می برن. بی نظمیای قاعدگی هم بین زنائی که با این مریضی درگیرن، فت و فراوون مشاهده می شه.

این وسط آمارها نشون میده که نصف زنان گرفتار به چسبندگی رحم دچار ناباروری می شن و تعداد زیادی هم هیچوقت دچار بی نظمیای قاعدگی نمی شن. دلایل نشون دهنده اون هستش که حدود ۹۰درصد از موارد چسبندگی رحم از مشکلات سقط جنین هستش ولی عفونتایی مانند «سل دستگاه تناسلی» که در آمریکا گسترش بسیاری داره، در بروز چسبندگیای رحمی نقش داره.

از شایع ترین عوارضی که چسبندگی رحم به دنبال داره، میشه به ناباروری و کاهش قدرت باروری زنان اشاره کرد. ولی پزشکان فکر می کنن که مبتلایان به شکلای جور واجور چسبندگیای ناچیز تا متوسط رحم پس از درمان بین ۷۰ تا ۸۰ درصد قادر به بارداری هستن. در مقابل، مبتلایانی که دارای چسبندگیای شدید هستن تنها ۲۰ تا ۴۰ درصد پس از درمان شانس بارداری دارن.
 عوامل پدیدآورنده چسبندگی رحم

عمل جراحی تخمدان یکی از عوامل شایع بروز چسبندگیای رحمی حساب می شه. در واقع، در زنائی که از کیستای تخمدان رنج می برن و به دلیل بزرگ یا زیاد بودن اونا مجبور به عمل می شن، گسترش چسبندگی رحم بسیار بالاست.

«آندومتریوز» مشکل و مریضی ایه که طی اون، بافتایی مشابه آندومتر در نقاط دیگری از بدن غیررحم تشکیل می شه. مبتلایان به این مریضی بیشتر تحت عمل جراحی قرار می گیرن تا بافتای اضافی ورداشته شن. این آسیب بیشتر در نواحی لگن و شکم ایجاد می شه که با التهاب و چسبندگیای بالای رحمی همراه س. بافتای غیرعادی معمولا از راه عمل جراحی خارج می شن. روش جراحی «میومکتومی»، برداشتن بافت داخلی رحم می گن که طی اون، تشکیل بافتای چسبنده رحمی از مشکلات این عمل جراحی هستش.تو یه جور دیگری از اعمال جراحی رحم، دکتر چسبندگیای رحمی رو برمی داره. این اقدام، بهبود زخم ها و نقاط چسبنده رو تسریع کرده ولی از طرف دیگه، دلیلی واسه تشکیل دوباره چسبندگیای رحمی حساب می شه.

جراحی ترمیمی لوله های فالوپ داخل رحم، روش حساسیه که دکتر از راه اون مبادرت به برداشتن چسبندگیای موجود می کنه. ولی بدیش اینه همین عمل جراحی دلیلی واسه تشکیل چسبندگیای جدید هستش. از طرف دیگه، چسبندگی رحمی معمولا در زنائی که به مریضیای التهابی لگن و مریضیای واگیردار جنسی گرفتار هستن بسیار شایعه.

صدمات وارده: آسیبایی که در طول عملای جراحی به بافت رحم وارد می شه، اصلی ترین عامل بروز چسبندگیای رحمی هستش.

ایسکمی: جریان خون در طول عمل جراحی بیشتر به دلیل برداشتن بافتا، دچار مشکل می شه طوری که احتمال تشکیل لختهای خونی در اینجور شرایطی زیاد می شه. این حالت باعث بروز مشکلی موسوم به «ایسکمی» یا کاهش جریان خون بافتی می شه که درآخر منتهی به چسبندگیای بافت رحم می شه.

اجسام خارجی: بعضی اجسام خارجی مانند بخیه، پرزهای به وجود اومده به وسیله اسفنج یا پودر تالک به جا مونده از دستکشای جراحی عواملی هستن که باعث بروز چسبندگیای بافت رحم می شن. در واقع، اجسام خارجی یه جور عکس العمل التهابی در بدن ایجاد می کنن که باعث تشکیل چسبندگی بین بافتای دیواره رحم می شه.
 
روش های درمانی کدوما هستن

: از دلیلای تا درمان چسبندگی رحم

پزشکان معمولا واسه درمان چسبندگی رحم، عمل جراحی و برداشتن قسمتای چسبیده شده به دیواره رحم رو پیشنهاد می کنن که به «هیستروسکوپی» معروفه. جراح پس از عمل، یه جور وسیله مثل سوند پلاستیکی رو به طور موقت داخل رحم قرار میده که دیواره های رحم رو به خاطر جلوگیری از چسبندگی دوباره، از هم جدا نگه می داره.

علاوه بر این، درمانای هورمونی که با تجویز استروژن و پروژسترون صورت میگیره و هم داروهای ضدالتهابی غیراستروئیدی هم از گزینه های پیشنهادی پزشکان در روبرو شدن با مبتلایان به چسبندگیای رحمی هستش که بیشتر پس از عمل جراحی و جهت کاهش خطر برگشت مریضی استفاده میشن.
 پزشکان معمولا از راه سونوگرافی ترنس واژینال به خاطر شناسایی و مشاهده ضخامت لایه های چسبنده داخل رحم استفاده می کنن و از این روش می تونن دید بهتری نسبت به منطقه ای که باید مورد عمل جراحی قرار گیرد، پیدا کنن. از طرف دیگه، دکتر ممکنه از بافت داخل آندومتر (لایه پوششی داخلی رحم) نمونه ورداری کنه تا طبیعی یا عجیب بودن بافت داخل رحم رو مورد بررسی بذاره.
 
استروژن خوراکی که معمولا دکتر بعد از عمل جراحی واسه مریض تجویز می کنه، علاوه بر تقویت رشد پوشش داخلی رحم، از رشد دوباره بافت زخم در داخل رحم جلوگیری می کنه. بعضی وقتا دکتر ممکنه هفت تا ۱۴ روز پس از انجام اولین عمل جراحی، عمل دیگری رو پیشنهاد کنه تا مونده های احتمالی چسبندگی رحمی رو هم خارج کنن.طی این جراحی، دکتر از وسیله کوچیک و انعطاف پذیری به نام «هیستروسکوپ» واسه شناسایی بافتای چسبنده ای استفاده می کنه که دوباره تشکیل شدن و در واقع به کمک این وسیله، این بافتا رو نابود می کنه.

این روند جراحی در فواصل ۷ تا ۱۴ روزه از هم دوباره صورت میگیره تا وقتی که دیگه بافت چسبنده ای داخل رحم مشاهده نشه.
 
ولی کلا، این جراحی بیشتر از سه مرتبه واسه بیماران انجام نمی گیره. قرار دادن بالون داخل رحمی از دیگر گزینه هاییه که پزشکان ممکنه در دستور کار خود بذارن. اونا یه بالون باد شده یا وسیله ای رو مثل «آی یوی دی» داخلی رحمی، پس از اولین عمل جراحی در درون محفظه رحم قرار میدن تا از رشد دوباره بافتای چسبنده جلوگیری کنن. کارشناسان فکر می کنن که پوشیدن شلوارهای تنگ و فاق کوتاه از کلی دلایل بروز چسبندگیای رحمی در زنان و دختران جوون هستش.
 پیشگیری رو جدی بگیرین

در بروز چسبندگیای رحمی عوامل زیادی دخیلند ولی کلا، زنان با رعایت بعضی موارد می تونن تا حد زیادی مانع از بروز اینجور مشکلی شن. بعضی عادات و سبک زندگیای امروزی به گونه ایه که افراد رو در برابر دچار شدن به شکلای جور واجور مریضی ها قرار میده. پوشیدن شلوارهای تنگی که بیشتر فاقای کوتاهی دارن در سالای گذشته مد شده به حدی که به سختی میشه شلواری مناسب واسه خرید پیدا کرد.

کارشناسان فکر می کنن که پوشیدن شلوارهای تنگ و فاق کوتاه از کلی دلایل بروز چسبندگیای رحمی در زنان و دختران جوون هستش. در واقع، این شلوارها به دلیل تنگ بودن، راه گردش هوا رو بسته کرده و در ناحیه تناسلی رطوبت ایجاد می شه که علاوه بر بالا رفتن خطر بروز عفونتای قارچی در ناحیه تناسلی و هم عفونتای میکروبی در ناحیه مقعد و گسترش اونا، احتمال چسبندگی رحم به دلیل فشار ایجاد شده روی این نقطه بسیار شایعه. هم اینکه حفظ بهداشت در زنان از دیگر مواردیه که می تونه به کاهش خطر چسبندگیای رحم کمک کنه.

منبع :

Author: ماه نشان

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *